Fibromialgie … My vriende is weg … Waarom?

Ek het nooit baie vriende gehad nie, net ‘n klein kring wonderlike vriende. 
Of ek nou na ‘n konsert, ‘n sportgebeurtenis, ‘n fliek of ‘n ete en drankie gaan eet het, ek was mal daaroor om met my vriende te kuier.

Deur die jare heen, en namate my gesondheid versleg, het my vermoë om tred te hou met my vriende ook gedoen. Ek het dit moeiliker gevind om aan ‘happy hour’ na werk deel te neem. 
Naweke het broodnodige hersteltye geword vanaf die werksweek. 

Konserte en sportbyeenkomste het amper vreesaanjaend geword. 
Sal ek naby genoeg aan ‘n badkamer wees? 
Is dit ‘n lang pad na ons sitplekke? 
Ek het nie gedink dat ek my oor hierdie soort dinge sou bekommer voordat ek baie ouer was nie.

Die maak van planne was amper onmoontlik. 
As dit daardie dag reën of koud was, sou ek moes kanselleer. 
Ek het dit gehaat om spesiale geleenthede en lekker tye te mis. Ek het die meeste van my tyd aaklig gevoel om vriendelike mense agter te laat.

Ek straf myself omdat ek so ‘n nalatige vriend en verskriklike persoon was. Ek het nog nooit sonder goeie rede met iemand gekanselleer nie. 
Ek het nog nooit doelbewus ‘n verjaardag of herdenking gemis nie. 
Niks daarvan het saak gemaak nie, want ek het nog steeds aaklig gevoel.

30 jaar het vinnig verbygegaan, en nou is al my wonderlike vriende weg. 
Ek weet nie presies wat gebeur het nie, maar dit kan iets met my te doen hê as ek belangrike datums vergeet. 
Miskien het dit iets te doen met my vertraging in die reaksie op e-posse en sms’e. 
Dit kan wees dat ek te veel keer met hulle gekanselleer het.

Wat ook al die rede vir haar verdwyning is, ek staan ​​op die vooraand van my 52ste verjaardag heeltemal alleen. 
Niemand bel nie, geen e-pos of teks meer nie. 
Almal het my uiteindelik opgegee. 
Nie dat ek hulle kwalik neem nie. 
Wie wil ‘n vriend hê wat voortdurend hul planne kanselleer en verwoes?
Ek wil nie hê dat dit so moet wees nie, en ek het nooit gedink dat dit hierby sou kom nie. 
As u fibromialgie het, het u die persoon wat u was vernietig. 
Fibro het my geluk en my gesondheid gesteel.

Daar is dae wat dit my regtig onderkry. 
Ek weet dat daar ondersteuningsgroepe is, maar ek kry moeilik deelname. Ek sal graag betrokke wil raak, maar ek is moeilik om konsekwent te wees. 
Ek sal eendag iets plaas of vinnig kommentaar lewer, maar verdwyn dan ‘n rukkie, want ek vergeet dit.

Ek is geneig om baie moeilike tye met gesprekke te hê. Mense wat my nou ken, sal nooit glo dat ek sonder ophou praat nie. 
Dit lyk nou of ek nooit weet wat om te sê nie. 
Ek voel ongemaklik en skaam. 
Ek is baie gefrustreerd met my onvermoë om iets te vind om te sê, selfs in die alledaagse gesprekke. 

Hoekom kan ek nie bietjie gesels nie?

Dit lyk asof my brein gesluit is, en ek ly aan fibro-mist. Ek kan nie my telefoonnommer woorde of onthou nie. Ek kan niks duidelik hou nie. Hoe irriterend moet ek tog vir ander wees! Ek is die verspreide vriend wat almal verkies om te vermy.
Sommige mense wil die lewe wat hulle voorheen gehad het, vergeet, maar nie ek nie. 
Ek moet onthou wie ek was, want eerlikwaar is ek nog steeds daardie persoon. Ek ly aan ‘n chroniese siekte wat op die oomblik geen genesing het nie. Ek geniet steeds dieselfde dinge. Kan hulle doen, of nie. Ek is nog steeds mal daaroor. Ek wil steeds geliefd wees.
Al wat ek wil hê, is om die lewe te geniet wanneer ek kan en iemand te hê om mee saam te geniet. Eendag hoop ek dat ek mense sal vind wat my verstaan ​​en my sal aanvaar vir wie ek is en wie ek is.

One thought on “Fibromialgie … My vriende is weg … Waarom?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *